حرف های یک شاعر مرده

مرگ ، رهایی است..چرا که مردن یعنی به هیچکس دیگر نیاز نداشتن..

چندیست که شک در من لانه کرده است.. .مشکوکم به دوستت دارم های تو..

به تنهایی خود!..روزهاست که بین ما سکوت حکم فرماست..

ساکتی..!..ساکتم..!

دیگر خیال لب گشودن ندارم.می خواهم پرواز کنم..می خواهم بروم به آنسوی دریا به

خانه ی خورشید..می خواهم تردیدهایم را در چاله ای دفن کنم... .

می خواهم دیگر نباشم..

بودنم عذابی است برای او...

چشمانش در انتظار حضور تو گریانند.. .

برو...برو...ای تنها امید من!..

هنوز کمی صبر در وجودم هست..هنوز می توانم دوریت را تحمل کنم..هنوز شبها با

خاطراتت بازی می کنم..اما

زنده بودن برایم سخت است.

از دل شنیدن برایم سخت است..!

خود را در تنگنای زندگی کشته ام..دیگر به دنبالم نیا..!

نه!...بیا!

بیا و خاطراتت را ببر..بیا و جاده ی آمدنت را مسدود کن..بیا و حضور سرد خود را ببر..!

هر کجا هستی باش..

آسمانت آبی و تمام دلت از غصه ی دنیا خالی..

خداحافظ ای همزبون روزهای رفته از دستم...

خداحافظ!!!...

                                                              سیمین تیموری

 

 

 

 

به اون شقایقی که مست عشقه

از تو جدا شدن شکست عشقه

من با وفا بودم

با من جفا کردی

تنها خدا داند با دل چه ها کردی

شرمنده ام از دل

از عشق بی حاصل.....

                                  بابک رادمنش

 

 

 

زندگی

اگر این دوست داشتن باعث رسوایی من شد

بار دیگر داد رسوایی دهم...

شاید این دل ضربه خود دیوانگی ست

اما این دیوانگی یک زندگی ست..

                                                         سیمین تیموری

نوشته شده در یکشنبه ٢۱ فروردین ۱۳٩٠ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ توسط سیمین تیموری نظرات () |

Design By : Night Melody