حرف های یک شاعر مرده

مرگ ، رهایی است..چرا که مردن یعنی به هیچکس دیگر نیاز نداشتن..

حالا که رفتنی شده ای طبق گفته ات

باشد,قبول...

لااقل این نکته را بدان:

آهن قراضه ای که چنان

                                 گرم

                                       گرم

                                              گرم

در سینه می تپید

دلم بود..

نامهربان..

خداحافظ!

 

 

 

 

"وای دارم آتیش میگیرم,دیگه از غصه و غم دلم میخواد بمیرم..وای اگه برگرده پیشم براش پروانه میشم,ازش جدا نمیشم....اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره حسودی رو میاره دلم آتیش میگیره...میترسم حرفای خوبی توویه گوشش بخونه..میترسم اون تا به سحر توو خلوتش بمونه..وای دارم اتیش میگیرم..."

 

دنیا مثل پاییزه,هم قشنگه هم غم انگیز...قشنگیش به خاطر تو و غم انگیزیش به خاطر دوری تو..!

 

 

 

 

 

حرف هایی که مرا به عمق درد می برد..

پچ پچی که در گوش یکدیگر می کنند..حرفهای که زخم مرا نه التیام که بدتر می کند..

و خاطراتی که روحم را به درد می آورد..

و باز نگاه سرد تو

و باز روزمرگی

و باز ...مرگ!

این روزها فراموش کردن از بخشش سخت تر است..

فراموش کردن مرگ دل..

و خاکسپاری احساس..!

اما

قاتل

دست آلوده ی ثانیه ها!

با ارابه ی بیرحم زمان چه کنم؟!که هر چه بیشتر می گذرد مرا بیشتر به نبود تو عادت می دهد..!!

و چه عادت نمناکی!!!

همیشه عاشق تنهاست..!

                                      سیمین تیموری...

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢۸ مهر ۱۳٩٠ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ توسط سیمین تیموری نظرات () |

Design By : Night Melody