حرف های یک شاعر مرده

مرگ ، رهایی است..چرا که مردن یعنی به هیچکس دیگر نیاز نداشتن..

حالا که رفتنی شده ای طبق گفته ات

باشد,قبول...

لااقل این نکته را بدان:

آهن قراضه ای که چنان

                                 گرم

                                       گرم

                                              گرم

در سینه می تپید

دلم بود..

نامهربان..

خداحافظ!

 

 

 

 

"وای دارم آتیش میگیرم,دیگه از غصه و غم دلم میخواد بمیرم..وای اگه برگرده پیشم براش پروانه میشم,ازش جدا نمیشم....اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره حسودی رو میاره دلم آتیش میگیره...میترسم حرفای خوبی توویه گوشش بخونه..میترسم اون تا به سحر توو خلوتش بمونه..وای دارم اتیش میگیرم..."

 

دنیا مثل پاییزه,هم قشنگه هم غم انگیز...قشنگیش به خاطر تو و غم انگیزیش به خاطر دوری تو..!

 

 

 

 

 

حرف هایی که مرا به عمق درد می برد..

پچ پچی که در گوش یکدیگر می کنند..حرفهای که زخم مرا نه التیام که بدتر می کند..

و خاطراتی که روحم را به درد می آورد..

و باز نگاه سرد تو

و باز روزمرگی

و باز ...مرگ!

این روزها فراموش کردن از بخشش سخت تر است..

فراموش کردن مرگ دل..

و خاکسپاری احساس..!

اما

قاتل

دست آلوده ی ثانیه ها!

با ارابه ی بیرحم زمان چه کنم؟!که هر چه بیشتر می گذرد مرا بیشتر به نبود تو عادت می دهد..!!

و چه عادت نمناکی!!!

همیشه عاشق تنهاست..!

                                      سیمین تیموری...

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢۸ مهر ۱۳٩٠ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ توسط سیمین تیموری نظرات () |

چه آسان عشق را به چیزی نمی گیرند

آن را به هر قیمتی می فروشند

آن را هیچ کس ارج نمی نهد.

                                       چه می گویم؟چه پست مردمی هستند!

                                      دوست داشتن را جنایت می شمارند!

                                      کینه مجاز است,چاپلوسی مجاز است

                                      نوکری مجاز است,دزدی و دروغ رایج است

پول زشتی نیست

هوس بازی و عیاشی های متعفن و کثیف معمول است و آزاد است

حق کشی آزاد است,پستی و زبونی و ذلت و تقلب

و تظاهر و چرب زبانی و مصلحت اندیشی

                                                      آزاد است,مشروع است.

اما عشق را کسی نمی بخشد

دوست داشتن را کسی تحمل نمی کند!

                                                              دکتر علی شریعتی

 

 

 

 

 

نگاهم به آسمان کنار جاده

مانده

و

تمام خاطرات بیرحمانه از افکارم

می گذرند.

مردم همچنان می تازند و می روند

و

جاده می ماند

و

آسمان آلوده ی خالی از ستاره.

از دور

چراغ های شهر خودنمایی می کنند

آدمک ها هنوز

بیدارند..!

سیمین تیموری

 

 

 

چه خیال انگیز و جانبخش است

"اینجا نبودن"!

 

پ.ن:ممنون از بهار عزیز به خاطر اصلاحیه اش که کاملا به جا بود.. .

نوشته شده در سه‌شنبه ٥ مهر ۱۳٩٠ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ توسط سیمین تیموری نظرات () |

Design By : Night Melody